Claudia van Leent • 5 juni 2023

VLCN Nieuwsbrief Juni 2023

Het was een dag vol verhalen over rouw en verlies. Twee verhalen van twee vrouwen die hun kinderen verloren. Heel verschillende vrouwen met elk een ander, eigen verhaal. De overeenkomst tussen hen is dat zij beiden hun verlies en zichzelf in dat verlies konden en kunnen dragen. We hingen aan hun lippen en werden geraakt door hun verhalen die veel verder reikten dan het mentaal-emotionele. Dat raakte! Het was een voorrecht om van hen te mogen leren.


Als coaches reiken we vrouwen de hand, we proberen te ondersteunen in het dragen van verlies, ieder met onze eigen bagage. Maar nu mochten we vragen stellen aan deze vrouwen, zoals: wat heb je veel meegemaakt, hoe hield je het vol? Of: wat heeft jou geholpen? En hun antwoorden waren steeds in de trant van: de liefde, de liefde voor mijn kinderen, die hielp me. Dat ik hun moeder ben, dat ze bij me zijn, dat ik ze in mijn hart draag. 

“De waterput van Eliane was verrassend en ontroerend.”

Na de lunch een schrijfworkshop van Yvonne Koster, snel schrijven over wat je zelf op je hart hebt, met je meedraagt. Geen tijd om in het hoofd te schieten, de woorden moesten op het papier worden gekalkt, recht vanuit het hart. Het leverde mooie reflecties op, op onszelf als zorgverlener.



De waterput van Eliane was verrassend en ontroerend. We verklappen er niets over, voor wie dit ooit nog mag zien moet het een verrassing blijven. Het was een prachtig sluitstuk van een heel fijne, warme en liefdevolle dag.

Wil jij de volledige nieuwsbrief ontvangen?

Word lid!

Meer informatie

Meer client- en praktijkverhalen

door Claudia van Leent 28 april 2025
'Volgende maand zie ik je zwanger terug', zei de verloskundige tegen Emma na haar miskraam. ‘Dat gebeurt iedere vrouw, je kunt in ieder geval zwanger worden. Einde consult. Het was niet waar Emma behoefte aan had, toen ze haar vruchtje in het toilet zag liggen. Einde zwangerschap, maar ook het einde van haar dromen over deze baby. Emma was verdrietig dat haar eerste zwangerschap zo afliep. Ze voelde zich eenzaam na de woorden van de verloskundige. Wat had ze fout gedaan? Ze dacht nog niet aan een volgende zwangerschap, maar was nú teleurgesteld, verdrietig en boos. Ze had allerlei gevoelens waarvan ze niet wist of dat er nou bij hoorde. Wat moest ze er mee? Haar vriend wist dat ook niet en hield zich vast aan de woorden van de verloskundige. Die zou het toch wel weten? Een tijdje later was Emma weer zwanger. Ze verheugde zich op de komst van nieuw leven en voelde zich vanaf de eerste dag helemaal zwanger. Twee maanden later bleek het weer mis. Bloedverlies. Emma meldde zich bij de verloskundige, die na de echo constateerde dat het kindje niet meer leefde.  Ze werd naar huis gestuurd om haar lichaam zelf de tijd te geven de zwangerschap af te stoten. Het werd een verdrietige week. Bloedend en radeloos lag Emma op bed. Ze voelde zich verloren, leeg en had veel vragen. Haar vriend keek machteloos toe. Emma ging opnieuw een proces van rouw en verlies in, ook deze keer zonder steun van haar verloskundige. Weer die eenzaamheid. Weer herstellen. Ging het ooit goedkomen met haar? Kon zij wel een kindje dragen? Emma’s zelfvertrouwen had een flinke deuk opgelopen. De woorden van de verloskundige zingen nog altijd rond in haar gedachten: ‘Volgende maand zie ik je zwanger terug.’
door Ken je 23 april 2025
Fenneke luistert met een open hart
door Andrea Ivanovic 14 april 2025
Lieke vertelt over haar miskraam, nu een jaar geleden: Het overkwam mij, een miskraam. Ik weet dat het “veel voorkomt,” dat het iets is wat je lichaam vaak zelf oplost. Iedereen praat erover alsof het normaal is, alsof het gewoon een onderdeel van het leven is. Maar toen ik daar zat op het toilet, geconfronteerd met bloed en pijn na 10 weken zwangerschap, voelde het allesbehalve normaal. Het was alsof een stuk van mij werd weggerukt, een leegte die niemand leek te zien. Ik was verbaasd, zelfs een beetje geschrokken, hoeveel impact het op mij had. Het voelde alsof de wereld gewoon doorging, alsof niemand begreep hoe groot dat verlies voor mij was. Mijn lichaam had zijn ‘werk’ gedaan, maar mijn hart had het nog lang niet verwerkt. Ik voelde verdriet dat diep ging, een pijn die niet zomaar wegwaaide.  Wat me ook raakte, was hoe weinig aandacht er voor is. Het was alsof ik door moest, alsof rouw en verdriet niet helemaal gepast waren. Maar dat kon ik niet. Dit had tijd nodig. Ik moest ruimte vinden om dit te verwerken, om mezelf toe te staan verdrietig te zijn. Hoe ‘normaal’ het ook mag zijn voor anderen, het was allesbehalve gewoon voor mij.
Alle nieuwsberichten