Ze had een heerlijke zwangerschap gehad, al duurde die wel lang. Uiteindelijk werd de bevalling bij Ayse opgewekt. De weeën overvielen haar. Zo was er niks aan de hand en zo had ze weeën om de twee minuten. Ayse had het gevoel dat dit veel te veel voor haar lichaam was en vertelde dat aan de verloskundige. Die reageerde door te vertellen dat het infuus volgens protocol werd opgehoogd en het zo hoorde. Ze kon niks voor haar doen. Ayse dacht: ‘Ik sta er alleen voor.’

Ayse deed haar best de weeën op te vangen. Haar vriend hielp dapper mee. De ontsluiting ging vlot, maar tijdens het persen ontstond er paniek in de verloskamer. Haar baby moest snel geboren worden en er kwam een vacuümpomp aan te pas. Ayse hoorde bezorgde stemmen, keek in onrustige ogen en was niet meer in staat om te reageren. Ze had geen controle meer over haar lichaam. 

Er stonden wel tien hulpverleners om haar heen. De baby werd met veel moeite geboren en snel bij haar weggehaald om nagekeken te worden. Ayse vroeg naar haar baby, maar niemand reageerde op haar. Ayse dacht weer: ‘Ik sta er alleen voor.’

Wie luistert er naar deze vrouw?

Zes weken na de bevalling kwam Ayse bij de gynaecoloog op het spreekuur voor de nacontrole. ‘Hoe had ze de bevalling ervaren?’ vroeg de gynaecoloog. Ayse vertelde dat de paniek op de verloskamer veel indruk op haar gemaakt had. ‘Nou paniek’, zei de arts, ‘het was spannend, dat wel.’ Ze probeerde het nog eens: ‘Ik slaap er slecht van, ik droom steeds over de paniek om mijn baby.’ Haar opmerking kwam niet aan. Ze vertrok met de woorden: ‘Je hebt toch een gezonde baby gekregen!’ en: ‘Ik zie je over twee jaar weer zwanger terug.’

Ayse dacht weer: ‘Ik sta er alleen voor.’

Heb jij ook het gevoel er alleen voor te staan? Weet dat er coaches zijn die je kunnen helpen met een nare bevallingservaring.

Kijk op onze site voor een verloskundige coach in jouw buurt: https://www.verloskundigelifecoaches.nl/coaches-voor-vrouwen